15 49.0138 8.38624 arrow 0 both 0 4000 1 0 horizontal https://www.eenplekomteblijven.be 300 4000 - 0
theme-sticky-logo-alt

Screentime I

Hoewel ik mijn schermtijd zoveel mogelijk probeer te beperken, ben ik zowel voor mijn werk als in mijn vrije tijd toch best vaak aan een scherm gekluisterd. Van YouTube-video’s tot series en films, ik kan gewoon heel erg genieten en ontspannen van leuke, mooie en/of interessante beelden. En omdat ik maandelijks wel wat bewegende beelden verzet, dacht ik: kan ik ze net zo goed delen. Onder het mom van ‘maak ik er toch nog iets productief van’, deel ik in screentime mijn favoriete schermgerelateerde content van de afgelopen tijd.

YouTube

(vlnr: What Olivia Did, Sustainably Vegan, Honeybunch of Onion Tops)

Ik geef het toe, YouTube is een van mijn grootste valkuilen. Je bent op zoek naar een bepaald onderwerp en plots beland je met een later afspelen-lijst van meer dan twintig video’s. Dat gevoel. Gedurende de afgelopen maanden ontdekte ik een aantal nieuwe favorieten, maar keek ik met net zoveel plezier naar kanalen die ik al jaren volg. Zo iemand is Olivia van What Olivia Did. Haar blog lees ik al zo lang als ik me kan herinneren en sinds een paar jaar maakt ze ook video’s. Ze profileert zichzelf niet per se als ethische of duurzame blogger, maar heeft er (in tegenstelling tot vele andere ‘grote’ bloggers en YouTubers) wel aandacht voor in haar content. Daarnaast vind ik haar als persoon ook gewoon heel leuk en hou ik erg van de esthetiek van haar video’s en foto’s. Ik genoot onlangs met name van haar Inside the Wardrobe of-serie met Brittany Bathgate, waarin toch een andere omgang met mode gepromoot wordt dan de fast fashion haul-cultuur die je tegenwoordig veel ziet op YouTube.

Iemand die ik vooral de afgelopen maanden meer ben beginnen volgen, is Immy van het kanaal Sustainably Vegan. Toen ik een tijd geleden pas begon met het reduceren van mijn afval, heb ik via haar kanaal niet alleen veel tips opgedaan, maar keek ik haar video’s ook om mezelf gemotiveerd te houden. Zoals de naam al weggeeft, vind je hier dus vooral video’s over een duurzaam en veganistisch leven. Als je geïnteresseerd bent in afvalvermindering, minimalisme, duurzame boekentips en veganisme, check dan zeker even dit kanaal. Een van de meest recente video’s over Plastic Free July vond ik bijvoorbeeld weer heel leerrijk.

Mijn favoriete YouTube-ontdekking van de afgelopen maanden is ongetwijfeld het kanaal Honeybunch of Onion Tops, een kanaal dat vooral in het teken staat van veganistische recepten. Met stip op een staat de ‘film essay x recipe series’ waarin telkens eerst een bekende film besproken wordt en zij nadien de meest iconische recepten uit die film namaakt, volledig veganistisch welteverstaan. Mijn favoriet uit die reeks is Julie and Julia. But vegan. Vooral omdat Julie and Julia een van mijn favoriete films aller tijden is (spoiler: zie hieronder meer), maar ook omdat de recepten uit die video zo ontzettend lekker zijn. Ik wil nu bijna elke middag die bruschetta met tomaten eten, het begint stilaan uit de hand te lopen. Bovendien vind ik haar stem en accent enorm ontspannend en leuk om naar te luisteren. Gewoon kijken en abonneren.

Films

(vlnr: Julie and Julia, The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society)

Julie and Julia dus. Na het kijken van die video kon ik gewoon niet anders dan een van mijn all time favorieten van onder het stof te halen. Helpt natuurlijk dat de film tegenwoordig op Netflix staat. Deze feelgood film (naarstig woord) is gebaseerd op het leven van Julie Powell, die op een moment waarin haar leven niet helemaal op rolletjes loopt, de uitdaging aangaat om in een jaar alle recepten uit het beroemde kookboek Mastering the Art of French Cooking van Julia Child op tafel te zetten en daar ook een blog over bij te houden. Simultaan met Julies verhaal laat de film ook de totstandkoming van het kookboek in de jaren ’50 zien. Op die manier worden Julies and Julia’s leven naast mekaar geplaatst. Wat ik zo leuk vind aan deze film? ETEN. ETEN. En nog eens ETEN. Parijs in de jaren ’50 en het ietwat rommelige, doch charmante appartement van Julie in Queens. De film werd geregisseerd door Nora Ephron en Meryl Streep en Amy Adams spelen de hoofdrollen. Streep speelt een magistrale Julia Child, trouwens.

Omdat we nog heel veel Bongo-, Vivabox- en andere bonnen hebben liggen en daar over het algemeen toch niets mee doen, besloten we die systematisch om te ruilen voor een bon waar je gratis mee naar de bioscoop kan. Ik ga nu even de zeurende grootmoeder uithangen, maar naar mijn gevoel is de bioscoop echt zo duur geworden. Die omgeruilde bonnen komen dus goed van pas. Goed, over de film dan: een tijd geleden gingen we naar The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society kijken, alweer een feelgood film (zou daar echt geen leuker woord voor bestaan?). De film speelt zich af in de jaren na de Tweede Wereldoorlog. Een jonge schrijfster uit Londen trekt naar het pittoreske eiland Guernsey om er een stuk te schrijven over The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society, een literair genootschap waar een grimmige geschiedenis achter schuilgaat. De Morgen noemde deze film “een warm bad” en daar kan ik het alleen maar mee eens zijn. De stereotype romance tussen de mooie blanke vrouw en de mooie blanke man hoefde voor mij niet echt, maar als je in de stemming bent voor een gezellige film die je doet herinneren aan de magische kracht van boeken en literatuur, is deze film zeker een aanrader.

Series

(Vlnr: Broadchurch, Line of Duty, The Handmaid’s Tale)

Ik moet toegeven dat ik geregeld het gevoel krijg dat ik alle écht goede series (The Bridge, Sherlock, GoT) intussen wel gezien heb. Afgelopen maand ontdekten we er toch weer twee die misschien niet helemaal bovenaan de lijst komen te staan, maar er zeker dicht tegenaan leunen. Mijn vriend en ik kijken dus graag thriller/detective/crime-achtige series. Daar zijn er ontzettend veel van, maar het verschil tussen een goede en een matige crime-serie is echt heel groot. Matige series vind ik, vooral in dit genre, geen plezier om naar te kijken. Daarom waren we heel enthousiast toen er plots een derde seizoen van Broadchurch op Netflix kwam. Deze serie speelt zich af in een klein Engels kuststadje (Broadchurch), waar zich elk seizoen een bepaalde misdaad onttrekt (hoe cliché). Wat ik zo goed vind aan deze serie, is 1) de manier waarop het misdaadverhaal in elkaar steekt (ik wist nooit voor de laatste aflevering wie het gedaan had) en 2) de dynamiek tussen de twee hoofdpersonages. Ik hou ook gewoon heel erg van kleine Engelse kuststeden, speelt ongetwijfeld ook mee.

Nog zo’n detectivereeks is Line of Duty, een reeks die focust op AC-12, een speciale eenheid die zich bezighoudt met de bestrijding van corruptie binnen het politieapparaat. Een net even wat andere insteek dus. Ook deze reeks is heel spannend, maar dan op een andere manier. In tegenstelling tot Broadchurch bijvoorbeeld weet je na een aantal afleveringen wel hoe de misdaad in elkaar zit (en dat is ook de bedoeling van de makers), maar gaat het er vooral om hoe de agenten van AC-12 de misdaad ontrafelen. Jammer is alleen dat enkel de twee laatste seizoenen op Netflix staan. De eerste twee konden we dus niet kijken en hoewel dat niet meteen een probleem is – je pikt de rode draad doorheen de seizoenen snel op, ook al heb je ze niet allemaal gezien – kan ik me voorstellen dat je je als kijker nog meer bij de serie betrokken voelt als je ook effectief alles gezien hebt. Toch krijgt ‘ie van mij zeker een acht op tien.

Een heel andere serie is The Handmaid’s Tale. Sinds ik wist dat het boek van Margaret Atwood verfilmd zou worden (zeg je dat zo, als het om een serie gaat?), dacht ik: eerst het boek lezen, dan de serie kijken. Tot ik besefte dat de serie nog maar een dag of drie online zou staan en ik het boek nog niet eens in mijn kast had. So I caved. Voor wie het verhaal niet kent: The Handmaid’s Tale speelt zich af in een dystopisch Amerika waar, onder andere door milieuverontreiniging, de geboortecijfers drastisch gedaald zijn en een fundamenteel christelijke groepering de macht heeft gegrepen om de samenleving te hervormen. Dat was zo ongeveer wat ik wist voor ik de serie begon te kijken en ik denk dat het effect van het verhaal daardoor ook des te groter was. Bij alles wat er zat aan te komen, bleef ik denken: neen, zo ver kunnen ze het niet drijven. En dan gebeurde het toch. Het gevoel dat ik bij deze serie had, kan ik nog het best samenvatten als oncomfortabel. Ik vond het niet leuk om naar te kijken, maar toch bleef ik zitten en wilde ik weten wat er zou gebeuren. Sinds kort is er ook een tweede seizoen uitgekomen, maar ik wacht wel even tot het op televisie komt. Kwestie van mezelf wat ademruimte te geven.

Dat waren mijn screentime-favorieten van de afgelopen maanden. Laat me zeker weten wat jullie de afgelopen tijd gekeken hebben en leuk vonden. Ik ben altijd op zoek naar nieuwe dingen om te kijken, zodat ik over een tijd misschien weer een nieuwe screentime-favorieten kan schrijven!

-0 Comment-

Leave a Reply