15 49.0138 8.38624 arrow 0 both 0 4000 1 0 horizontal https://www.eenplekomteblijven.be 300 4000 - 0
theme-sticky-logo-alt

#eenplekomtelezen – leesdoelen voor 2019 en gelezen in januari


Januari hoort volgens de traditie een grauwe maand te zijn en dat was het ook. Gelukkig betekenen veel regen en af en toe wat sneeuw dat het eens zo fijn en atmosferisch is om binnen, op de bank, een goed boek te lezen. Liefst terwijl je de regen tegen de ruit hoort tikken. Je begrijpt het beeld wel. Ik las in januari vier boeken. Een daarvan zou ik nu alvast willen uitroepen tot een van mijn favorieten van het komende jaar. In dit artikel lees je waarom en vertel ik je ook iets meer over mijn leesdoelen voor 2019.

Leesdoelen voor 2019

Ik ben eigenlijk niet zo goed met ‘doelen’ en ‘goede voornemens’. Zoals de meeste mensen, veronderstel ik. En toch doen we het begin januari elk jaar massaal opnieuw. Ik ben niet goed met doelen omdat ik me er op den duur vaak door beperkt voel, alsof het lijkt dat ik dan geen keuze meer heb en niet meer mag bepalen wat ik op dat moment wil of mag. De truc is dus om mijn doelen, ook mijn leesdoelen, zo losjes mogelijk te houden. Zoals ik eerder al schreef, wil ik me dit jaar iets meer verdiepen in non-fictie over duurzaamheid en ecologie. Mijn boekenclubleeslijst die ik opstelde, geeft mij alvast zes boeken die ik dit jaar ga lezen. Die zes boeken zijn mijn voornaamste leesdoel. Op Goodreads heb ik mezelf uitgedaagd om dit jaar 40 boeken te lezen. Afgelopen jaar las ik er 35, en ik lees nu al meer dan ik afgelopen jaar deed rond deze periode, dus ik heb goede hoop. Overigens maakt dat cijfer voor mij niet zo heel veel uit. Ik vind het gewoon leuk om mezelf uit te dagen om meer te lezen, omdat ik ook merk dat meer lezen een positief effect heeft op mijn algehele (maar vooral mentale) gezondheid. En omdat er nu eenmaal zoveel verhalen zijn die ik graag wil lezen, dat ook.

Vorig jaar begon ik weer meer Nederlandstalige literatuur van voornamelijk vrouwelijke auteurs te lezen. Ook dit jaar zou ik graag wat meer de balans opzoeken tussen Engelse en Nederlandse boeken. De bekendmaking van de longlist van de Libris Literatuurprijs heeft alvast een paar boeken op mijn leeslijstje doen belanden. Sluit naadloos aan bij mijn volgende: literaire prijzen wat beter in de gaten houden en boeken lezen die op de long- en shortlist van die prijzen staan. Dit is niet zozeer een voornemen als wel iets waar ik dit jaar sowieso erg enthousiast over ben. Ik ben al een paar jaar fan van de Women’s Prize for Fiction, maar wil dit jaar ook wat meer Nederlandstalige prijzen van naderbij volgen. De Libris Literatuurprijs lijkt me een goede plaats om te beginnen.

Tot slot. Ik zou graag opnieuw wat meer gebruik maken van bibliotheken. De afgelopen jaren kocht ik meer boeken dan ik uitleende, wat niet alleen niet zo goed is voor mijn portemonnee, maar er ook voor heeft gezorgd dat mijn boekenkast intussen zowat uitpuilt. Er zullen altijd boeken zijn die ik graag wil hebben, dus die blijf ik ook gewoon kopen, maar er zijn ook boeken die ik niet per se in mijn kast hoef, of die ik gewoon eens wil proberen. In een bibliotheek naar alle boeken kijken, is ook gewoon heel leuk.

Gelezen in januari

Ik begon dit jaar met een boek waar ik eind 2018 al in begon, De geniale vriendin van Elena Ferrante. De Napolitaanse romans, zoals de reeks van Ferrante genoemd wordt, was mij in de media en in boekenwinkels al wel vaker opgevallen, maar voor elke lovende commentaar die ik las of hoorde, las ik elders een vernietigende. Mijn moeder had alle boeken gekocht en gelezen en gaf ze me nadien mee naar huis om eens te proberen. Ik las de eerste pagina van de eerste roman, maar besloot dat het voorlopig toch niets voor mij was. Tot ik op televisie een trailer van de verfilming zag. Die leek me zo mooi dat ik het boek wel een kans moest geven, vond ik. Daar heb ik achteraf gezien heus geen spijt van, maar het is ook niet zo dat dit boek me betoverd heeft achtergelaten. Ik begrijp waarom sommige mensen dit een heel goed boek vinden, maar ik begrijp ook waarom anderen er niet zoveel mee hebben.

Kort samengevat: De geniale vriendin gaat over twee vriendinnen die opgroeien in een arme wijk in Napels, even na de Tweede Wereldoorlog. De verhaallijn volgt de meisjes tot ze bijna volwassen zijn. Dat uitgangspunt sprak me op zich erg aan, maar met verschillende aspecten van de uitvoering ervan had ik nogal moeite. De manier waarop het boek geschreven is (de stijl, dus), vond ik nogal zozo. Ik ben iemand die geniet van mooi geschreven teksten, terwijl ik me in deze roman soms zelfs ergerde aan de stijl. Bovendien begrijp ik ook waarom veel mensen dit een saai boek vinden. Er gebeurt weinig. En hoewel ik dat meestal niet meteen een probleem vind (en daar zelfs heel erg van kan houden in een boek), vond ik het hier toch storend. Mijn grootste probleem met dit boek is de portrettering van vrouwelijke vriendschap, die in dit boek voornamelijk bestaat uit rivaliteit, jaloezie en de vreemde aantrekking die daaruit ontstaat. Ik vroeg me voortdurend af of het de bedoeling was van de auteur om de band tussen de meisjes zo stereotyperend voor te stellen of dat het gewoon het effect was van de roman die hij (een tijdje geleden werd bekend dat Ferrante een pseudoniem is van een mannelijke auteur) wilde schrijven. Hoewel het beeld van de ‘mooie’ en de ‘minder mooie’ vriendin doorheen de roman verandert, vond ik het als vertrekpunt niet bijster origineel. De vriendschap tussen hen deed me de hele tijd twijfelen: gaat het om een realistische, genuanceerde vorm van vrouwelijke vriendschap, of is dit gewoon een karikatuur ervan? Ik gaf de roman uiteindelijk drie sterren.

Mijn tweede boek van het jaar was Fangirl van Rainbow Rowell. Mijn eerste YA-roman sinds jaren. Om eerlijk te zijn had ik het genre min of meer afgeschreven. Ik stelde me vooral veel ontluikende tienerliefdes voor en dat is nu eenmaal niet zo mijn ding. Ik hoorde iemand over Fangirl praten als een fijn boek voor wie van boeken over boeken houdt. En aangezien ik me daar wel in kan vinden, besloot ik het een kans te geven. Achteraf gezien bestaat een substantieel deel van het boek inderdaad uit ontluikende liefdes, maar het gaat ook over het ontdekken en accepteren van je eigen identiteit (nog zo’n geliefd YA-thema), de verhouding tussen (tweeling)zussen en mentale gezondheid. Cath, het hoofdpersonage uit het boek, is een fervent fanfiction schrijfster en gaat voor het eerst naar de universiteit om er Engelse literatuur te studeren. De roman focust vooral op haar moeilijkheden om contacten te leggen met anderen en de transitie die ze aan de universiteit doormaakt. Hoewel ik niet alles aan dit boek even geweldig vond, ben ik toch blij dat ik YA een kans gegeven heb. En ik ben het er zeker mee eens: een fijn boek voor wie van boeken over boeken houdt.

Waarom dus niet gewoon een tweede YA-roman lezen? Ik zag Merel van Sarah Moon een paar keer op Instagram voorbijkomen en besloot het dan maar te lezen. Ben ik blij dat ik dat gedaan heb. Ken je dat gevoel, dat je een boek in je handen krijgt waarvan je het gevoel hebt dat het speciaal voor jou is geschreven? Zo’n gevoel dat maar zelden voorkomt, maar heel magisch voelt als het eenmaal zover is. Precies dat had ik bij het lezen van Sarah Moons debuutroman. De roman gaat over Merel, een meisje dat zich zo van de wereld afgesloten voelt dat ze zich als vorm van escapisme een vogel waant die kan wegvliegen. Als ze op een dag op het dak van het schoolgebouw wordt teruggevonden, denkt iedereen dat ze wilde springen. Merel roept heel luid dat ze daar zelfs nooit aan heeft gedacht, maar wat ze dan wel op dat dak deed, daar kan ze niet over praten. Merel is, voor mij, vooral een boek over de moeilijkheden die bij intermenselijke communicatie horen, over de band tussen moeder en dochter, de kracht van muziek en bij warm weer samen thee drinken op de stoep. Het is een boek dat de moeilijke onderwerpen niet schuwt, maar tegelijk hartverwarmend is. Toen ik het uit had, wilde ik het meteen opnieuw lezen.

Ik schreef er eerder al eens over dat ik het de laatste jaren tot een onbedoelde gewoonte heb gemaakt om elk jaar minstens een boek van de zussen Brontë te lezen. Vorig jaar las ik Wuthering Heights van Emily Brontë (dat bovendien in mijn favorietenlijstje belandde), dit jaar las ik alvast The Tenant of Wildfell Hall van Anne Brontë. Voor ik aan dit boek begon, wilde ik er al heel erg graag van houden. The Tenant of Wildfell Hall, geschreven in 1848, wordt wel eens omschreven als “de eerste feministische roman”. Het gaat over een jonge vrouw, Helen, die trouwt met een man die bij nader inzien niet zo charmant en lief is als ze eerst dacht. Na jaren van vernederingen besluit Helen om, vooral voor de veiligheid en toekomst van haar zoontje, haar man te verlaten – iets wat in het Victoriaanse Engeland volkomen taboe was. Hoewel ik de emancipatorische ondertoon en de Victoriaanse sfeer van de roman erg wist te appreciëren, moest ik me soms ook echt door het boek heen sleuren. Vooral de passages over Helens ‘deugdzaamheid’ en ‘trouwheid aan God’ waren er voor mij soms wat te veel aan. Ik gaf de roman uiteindelijk vier sterren.

Als je graag wil volgen wat ik lees, volg me dan ook op mijn aparte Instagram-account, Een plek om te lezen. Daar schrijf ik meestal wat meer over de boeken die ik lees, koop of leen. Wat heb jij gelezen in januari? Heb jij misschien ook specifieke leesdoelen voor 2019? Ik hoor het graag.

-0 Comment-

Leave a Reply